Sean Penn speelt een crimineel die uiteindelijk op de afdeling Death Row belandt. Susan Sarandon speelt een non die hem in de laatste weken bijstaat met allerlei hulp van religieus gehalte. In zekere zi n vormt de film een stevige aanklacht op het uitvoeren van de doodstraf in de VS. De executie wordt nauwgezet en ernstig precies aan de kijker getoond. De film wordt geen moment saai, maar evenmin vrolijk. Als impliciete aanklacht tegen de Death Chair is de film helaas en zelfs niet echt voldoende en/of overtuigend gebleken. De schuld-vraag tav Sean komt niet aan de orde. We krijgen evenmin een vurig -pleidooi tegen de doodstraf in de VS te zien of horen.

imponerende verslaglegging waarbij oa de aantrekkelijke Sean Penn en Susan Sarandon horen

ongewild gaat men nadenken over de doodstraf en speelt hetgeen zich in de film afspeelt een belangrijke rol en dat is eigenlijk best droevig

In deze film bezoekt een non een ter dood veroordeelde man. Zij blijft trouw komen ondanks al zijn verhalen. Mooi interger gemaakt en nergens wordt het sentiment heftig aangezet. Bij de eerste keer kijken vond ik het zelfs een beetje saaie film. Aan het eind van de film komt er begrip voor de redenen van beiden.

Een non krijgt een brief van een wegens moord veroordeelde gevangene die wacht op de doodstraf met het verzoek om hem bij te staan tijdens zijn laatste dagen. Hoewel de non in eerste instantie walgt van de moordenaar komt ze er achter dat het in feite een hele eenzame en angstige man is. De film draait om de doodstraf en de angst daaromheen.